Είχαμε μείνει στο σημείο που μας την έπεσαν και η Συλβάνα ξεκίνησε με συνοπτικές διαδικασίες να σπέρνει τον θάνατο στα Ghast και στα Ghoul που μας την είχαν πέσει όταν το ένα ζομποβάμπιρο εν ονόματι Φόγκρο άρχισε να μιλά στον Έρλην, να αποστρέφει τα πρόσωπο του και να τρέχει μακριά, ενώ και τα υπόλοιπα τέρατα όταν τα σκοτώναμε μας μιλούσαν σε νάνικα και μας έλεγαν ένα μότο του Ντούμαθοϊν (Ακλόνητος στην πέτρα – Σιωπηλός στην σκιά). Τα υπόλοιπα κοιτάζοντας τον Έρλην απέστρεφαν το βλέμμα τους από ντροπή και ζητούσαν λύτρωση. Αφού όλα τα υπόλοιπα λυτρώθηκαν μέσω καμπανών, βελών, σπαθιών, φωτιών και κονταριών, σταματήσαμε τις εχθροπραξίες και ακολουθήσαμε τον Φόγκρο τον οποίο ο Έρλην μας είπε να μην τον πειράξουμε αλλά να του μιλήσουμε πρώτα. Αυτός την ώρα που ξεψυχούσε μας ζήτησε λύτρωση και μας είπε για την ιστορία της φυλής του καθώς και για τον αιώνιο πόλεμο της με τους Drow και το πως ο προστάτης θεός τους ο Κλανκεντίν ο Ασημογένης του βοήθησε στο να πάρουν τα πατρογονικά τους εδάφη αναγκάζοντας τον Χαλάστερ να απομακρυνθεί από αυτά. Μας είπε επίσης για την γενοκτονία που διέπραξαν τα Drow υπό το λάβαρο της Αζούρνα, βοηθούμενα από τα Κόμπολντ. Ο τελευταίος απόγονος της φατρίας ο Μελάερκιν, ένας ιστορικός καθώς και πνεύματα νάνων βρίσκονται φυλακισμένα στο ίδιο επίπεδο το οποίο ατσάλωσε τον Έρλην στο να πάει να τους βοηθήσει και προφανώς τον ακολουθήσαμε. Θάψαμε κάτω από πέτρες τα πτώματα των αλλαγμένων νάνων και ψαχουλέψαμε το υπόλοιπο εργαστήριο της Τρένζια. Βρήκαμε ένα ημερολόγιο που μιλούσε για τους μαθητευόμενους του Χαλάστερ καθώς και τον ίδιο τον μάγο αλλά και πολλές σημειώσεις για την έρευνα της. Πήραμε μια ανάσα και ψάχνοντας παραπέρα βρήκαμε κάτι φαντάσματα και κάτι ιπτάμενα τηγάνια που άρχισαν να μας βαράνε και εκεί ο χρονικογράφος σας έπαθε ένα ptsd από pubg. Το ένα φάντασμα ήταν ο Χάλαμπας ο οποίος μας μίλησε για τον μέγα ζυθοποιό και αφού η Συλβάνα του σούφρωσε ένα τρύπιο τηγάνι το οποίο και επισκεύασε με την χάρη της Σελούν προχωρήσαμε. Πήγαμε προς το σημείο που ήταν τα τέρατα της σκουριάς και ψάχνοντας τον διάδρομο βρήκαμε τεράστιες αράχνες και μια ντουλάπα στην οποία είχε πεθάνει από ασιτεία ένας εξερευνητής που κρυβόταν από τις αράχνες. Επιστρέψαμε από τον διάδρομο με τις τεράστιες βαλλίστρες και περάσαμε από έναν διάδρομο με αγάλματα και πέτρινα πλοκάμια ο οποίος οδηγούσε στην αίθουσα του μεγάλου ζυθοποιού. Όσο η Καλάνθη είχε μείνει πίσω για να κατουρήσει και αναρωτιόταν για τους όρκους κάποιου πνεύματος την πλησίασε η Συλβάνα γιατί ανησύχησε ότι κάτι έπαθε και την είδε να μιλάει σε κάποια αόρατη ύπαρξη και να κατουράει. Άκουσε και η ίδια όμως την φωνή η οποία μετά της μίλησε και της είπε ότι η δύναμη που έχει ορκιστεί να απελευθερώσει είναι πολύ πιο βαθιά στο μπουντρούμι και δεν πρέπει να δειλιάσει ποτέ. Για άλλη μια φορά τα μυαλά των 2 κοριτσιών ενώθηκαν και μοιράστηκαν μια μαγευτική ανάμνηση της Καλάνθης στην προσπάθεια τους να επικοινωνήσουν καλύτερα μιας και με τα λόγια δυσκολεύονται. Αποφασίσαμε τελικά να ανοίξουμε την διπλή πέτρινη πόρτα και βρεθήκαμε σε ένα δωμάτιο και κάνουλες οι οποίες έβγαλαν κάποια καυστική αηδία ενώ στην πόρτα υπήρχε μια επιγραφή που έλεγε ότι μπορούν να μπουν μόνο ζυθοποιοί. Η Συλβάνα ως γνωστή παραγωγός μπύρας μπήκε να εξερευνήσει κάτι δεξαμενές σαν αυτές που είχε πέσει ο Τζόκερ στην ταινία με τον Τζακ Νίκολσον μέχρι που βγήκε (Γιαμ Γιαμ!!!!) άλλο ένα Zombie Beholder σαν αυτό που είχε κάνει σουβλάκι στο φυλάκειο του Ζάναθαρ.
Κααααααιιιι ακριβώς σε αυτό το σημείο σταματήσαμε.