Μέρος 1ο: 13η του Τάρσακ, πόλη της Μπλίγκντενστοουν, 1371 DR
Ο Αντάκιορ, με ένα φίλτρο αορατότητας να τον προστατεύει από τα μάτια των γειτόνων, μαζεύει βιαστικά ό,τι μπορεί από το σπίτι όπου μεγάλωσε. Δεν έχει πολύ χρόνο στη διάθεσή του.
Οι περίπολοι της Μπλίγκντενστοουν —των γνωμικών των βαθέων, ή αλλιώς deep gnomes στη γλώσσα των ξωτικών— συνοδεύονται από γήινα στοιχειακά. Πλάσματα ικανά, με ένα μόνο τους πάτημα, να τον συνθλίψουν. Κι όμως, ο πόνος ενός τέτοιου θανάτου δεν συγκρίνεται με τον άλλο: τον πόνο της εγκατάλειψης. Της πόλης που τον μεγάλωσε. Των γονιών που τόσο αγάπησε.
Τα αδέλφια του;
Όχι… τα αδέλφια του.
Οι φθονεροί του αδελφοί, μεγαλύτεροι σε ηλικία, πάντα ζήλευαν την αγάπη των γονιών τους για τον Αντάκιορ. Ποτέ δεν περίμενε ότι η ζήλια τους θα τους οδηγούσε σε κάτι τόσο τρομερό.
Καθώς πακετάρει πολύτιμα τρόφιμα —ελπίζοντας να του φτάσουν ώσπου να βρει τον δρόμο προς την επιφάνεια του Φαερούν— δεν μπορεί να βγάλει από το μυαλό του την εικόνα των Ντιμπλ και Ντομπλ Ολόζορ: να υψώνουν τα δάχτυλά τους και να τον κατηγορούν ενώπιον ολόκληρης της βασιλικής αυλής της Μπλίγκντενστοουν για εσχάτη προδοσία.
Μια προδοσία που «επιβεβαιώνουν» οι ελάχιστοι επιζώντες της φονικής επιδρομής των ντρόου από τη Μενζομπεράνζαν.
Και με την απειλή νέας επίθεσης να πλησιάζει, κανείς δεν θα του προσέφερε δίκαιη δίκη. Μόνο θάνατο — τον θάνατο που αρμόζει σε έναν προδότη.
Η τοποθεσία της Μπλίγκντενστοουν, ένα μυστικό που οι γνωμικοί των βαθέων φύλαγαν με απαράμιλλη επιδεξιότητα από τα ξωτικά του Υποσκότους, έχει πλέον αποκαλυφθεί.
Και τώρα…
όλη η πόλη, όλοι όσοι αγάπησε, τον θεωρούν υπεύθυνο για τον αφανισμό που πλησιάζει.
Έχει ελάχιστο χρόνο.
Και ένα τελευταίο φίλτρο αορατότητας.
Φεύγει την ύστατη στιγμή από το σπίτι του. Δάκρυα γεμίζουν τα μάτια του, καθώς, με κομμένη την ανάσα, ακολουθεί τα μονοπάτια που θα τον οδηγήσουν μακριά — σε έναν άγνωστο κόσμο.
Στην τρομερή επιφάνεια του Φαερούν.
Στα Ξεχασμένα Βασίλεια, που μέχρι τώρα γνώριζε μόνο μέσα από τα βιβλία των σοφών που τόσο αγάπησε στα νιάτα του…